Obok Krajeński Kwartalnik Kulturalny

powrót

Tomasz Sobieraj

Gra kwiatów

Piramida             ...To nie tak łatwo wejść i tu, gdzie wszedłeś;             to, czego dokonałeś, już wspaniałą jest rzeczą.             Bo i najniższy ten stopień – wysoko             wydźwignięty jest ponad pospolity świat.             Zanim się wejdzie na ten pierwszy stopień,             trzeba zasłużyć na to by się stać             obywatelem republiki myśli.             K. Kawafis, Pierwszy stopień                                     I         Stoję         Na szczycie Piramidy Słońca         W jakimś miasteczku         Podobno         To         Teotihuacán         Przynajmniej tak wynika z mapy         Pierzastego Węża         Twierdził         Że właśnie tutaj         Ludzie stają się         Bogami                 II             Przybyłem na miejsce wieczorem         Kamienne stopnie         Wiodły mnie prosto do nieba         Gdyby nie jaszczurki         Śpiące w czerwonych płomieniach         Byłbym         Zupełnie sam                     Nastała noc         Stałem na szczycie Piramidy Słońca         Gdzie rodzili się bogowie         Wyżej         Nie dało się wejść         Nagle         Skończyły się schody         I złoty pył wskazujący drogę         Nieba         Nie mogłem dosięgnąć         Zawiedziony         Rzucałem głazy w stronę Księżyca         A on         Śmiał się wzgardliwie         (Chociaż te sińce         Na jego twarzy         To moja robota!)         Nawet zuchwałe słowa         Zazwyczaj tak pomocne         Nie zdziałały niczego         Piramida         Ciągle milczała         Obojętna         Nie stałem się bogiem              Zmęczony         Zasnąłem koło północy         Z kamieniem pod głową         I chmurą na plecach         Śniłem         Swój sen o potędze                 III         Zbudził mnie chłód poranka         Przetarłem oczy         Uniosłem głowę         Wiedziałem:         Jestem jeszcze zbyt słaby         Dlatego         Zostałem tylko królem         Jaszczurek i węży         Ale stoję         Na szczycie Piramidy Słońca                     Stoję         I widok mam         Na moje królestwo         Całkiem rozległy                     Rua do Prior         Jest w Lizbonie senna ulica         Krótka i wąska         Rua do Prior         Wybrukowana         Kostką z jasnego marmuru         Skryta         W cieniu żółtych domów         Z małymi balkonami         Przed drzwiami z masywnego drewna         Gładkimi         Od czułych dotknięć         Siedzą kobiety w czarnych sukniach         Obok męźczyźni         Grają w domino         Piją Maderę z małych szklanek         Dzieci         Śmieją się         Z niezdarnych szczeniaków         Pochłoniętych zabawą         Starą piłką         I kiedy tak stoję oparty o ścianę         Pokrytą chłodnym azulejo         Słyszę jeszcze gwar         Sprzed pięciu wieków         Głosy kupców korzennych         Dzwony kościołów         Kroki załogi         Vasco da Gamy         Idącej do portu w Belém         A naprzeciwko...         Fernando Pessoa         Uśmiecha się         Też widzi i słyszy         To co ja..         Raport         Ostatnio         Sporo latałem po świecie         Zbierałem dane do raportu         O stanie dusz         Dla niepoznaki         Zamieniłem się         W małe skrawki nocnego nieba         Czarne kruki         Oczywiście         Nikt mnie nie rozpoznał                     Raport nie był pomyślny         Dla mieszkańców Ziemi         Gardzili poznaniem         I miłością         Wielbili głupotę i zgiełk         Do tego         Uprawiali ten dziwaczny         Kult młodości         Pewni siebie         Wygnali Boga ze swoich domów         Gmachy kościołów         Też stały puste         Jedynie na górskich pustkowiach         Widywałem ślady banity         Zazwyczaj obok strumieni         Które wyraźnie         Sobie upodobał                         Byłem już gotów zakończyć raport         Wnioskiem o potop         Lub totalną wojnę         Gdy nagle         Ujrzałem dwoje ludzi         Niedaleko Weixi         (To w górach Yun Ling)         Szli powoli         Ścieżką wzdłuż potoku         Oboje starzy         Podobni do siebie         Jak brzozy zrośnięte pniami         Czasem stawali         Przejęci urodą krajobrazu         Trzymali się za ręce         Uśmiechali         Dawni kochankowie         Dobre małżeństwo         Od razu to poznałem         Nawet Słońce         Pocałowało ich delikatnie         Wzruszone         Gdy doszli do małego domu         Pośród sosen         Usiedli na ganku         Pili herbatę         Patrząc na szczyty         Drzemiące pod śniegiem         Milczeli         Cichy deszcz         Poił kwiaty w ogrodzie         Było tak spokojnie         Pomyślałem         Że raport może poczekać         Kilka lat         Niech sobie umrą         Ostatni suwerenni         Szczęśliwi         Samotnie         Wieczorem         Świetlisty pielgrzym przeszedł po niebie         Zawrócił w głowach słonecznikom         Pochyliły się zawstydzone         Jak chłopcy przyłapani         Na podglądaniu dziewcząt         Obudziły się nocne motyle         Te z kolei kochają się w Księżycu         Jednak bez wzajemności – on wyraźnie         Woli namiętne szepty strumienia         W którym tak doskonale         Rozpuszcza chłodne światło         Patrzę przez uchylone okno         Ogród śni sam o sobie         Jest późno         Idę po niebieskie astry         Które tak lubisz stojące w wazonie                        Spełnienie         Noc osuwała się przed świtem         Półprzytomnie         Rozedrgana jeszcze lekko         Po spełnieniu         Odurzona         Obłędnymi pieszczotami         Burzy         Patrzyłem na to z pełnym podziwem         Wdychając aromat         Niezwykle erotyczny         Poranka         Nad jeziorem Er Hai         Na jeziorze         Leżę w łodzi         Bez wioseł         W noc gwiaździstą         Pośrodku         Nefrytowego jeziora         Nieco pijany         Banalnym szczęściem         Spełnionego kochanka         Pilnują mnie         Cesarskie karpie         Mądre         I ciche         Niejednego już tu widziały         Szaleńca         A ja         Zasypiam         Śnię o tym         Czego nie ma